Drugi tom z serii „Dzieła Jana Darowskiego” wydawanej przez Stowarzyszenie Literacko-Artystyczne Fraza w Rzeszowie pod redakcją Jana Wolskiego. Zawiera dzieła Jana Darowskiego: wiersze, eseje i szkice.

„Jan Darowski w swych esejach, głosach polemicznych, tekstach krytycznych podejmuje i rozwija tematy dla niego najważniejsze, takie, które uznać można za miejsca jego duchowego i ideowego zakotwiczenia. Mają zazwyczaj formę pewnej szczególnej opowieści, co pozwala kojarzyć je z prozą. (…) Uznać należy tę cechę prozy za jeden z czarów jego stylu. Eseista bowiem swobodnie porusza się w dalszych i mniej odległych obszarach historycznych i we współczesności. Bliskie są mu różnorodne dziedziny wiedzy, dobrze czuje się w starożytności, która stanowi dla niego nie tylko punkt odniesienia, ale jest czymś żywym i bezpośrednim, choć odległym w czasie, pasjonują go sprawy cywilizacji, rola chrześcijańskiej postawy życiowej, fascynują kwestie funkcjonowania języków, ich struktury i cechy „przekładalności”, istotne są problemy odnoszące się do tożsamości polskiej i człowieczej, ostrej krytyce poddaje doraźną politykę, innymi słowy: porusza się w wielu dziedzinach wiedzy, co świadczy o jego erudycji” – Jan Wolski

zobacz również artykuły związane z Janem Darowskim na portalu raciborz.com.pl

Publikacja Wydawnictwa Uniwersytetu Rzeszowskiego opracowana przez Jana Wolskiego zawiera spis opublikowanych tekstów Jana Darowskiego. Są wśród nich artykuły i utwory literackie, a także rękopisy, maszynopisy i wydruki komputerowe. Można w niej znaleźć również korespondencję poety, dokumenty elektroniczne i księgozbiór. Niektóre z prac załączono jako fotografie – w tym m.in. korespondencję ze Zbigniewem Herbertem i Czesławem Miłoszem.

Autobiografia Jana Darowskiego. „Załączam 11 stron komputerowego wydruku książki, którą pisałem w roku 1994. Ma ona prowizoryczny tytuł „UNSERE” i jest o mojej młodości, o drodze z Brzezia do Anglii i o spotkanych ludziach. Stanęło na siódmym rozdziale z powodu udaru i innych kłopotów. Mam zamiar powrócić do tego i daj Boże! rzecz skończyć. Słowa niektóre mogą się zmienić, ale fakty za nimi nie” – Jan Darowski w liście do Małgorzaty Rother-Burek w 1996 r. Autobiografia liczy ostatecznie 175 stron. W 2012 r. otrzymała nominację do Śląskiego Wawrzynu Literackiego.

„Książka, do której piszę niniejsze słowa wstępne, jest pierwszym pośmiertnym zbiorem wierszy, a trzecim w ogóle, Jana Darowskiego (1926-2008). Pamiętam doskonale jego debiut „Drzewo sprzeczki” z 1969 r. stanowiący nagrodę im. Tadeusza Sułkowskiego oraz „Niespodziewane żywoty” składane przez autora osobiście w czasie awaryjnej pracy w drukarni „Oficyny Poetów i Malarzy” w Londynie w 1990 (…). Jan Darowski był poetą skromnym, a zarazem wymagającym wiele od siebie. Jako poeta emigracyjny pogodził się z sytuacją twórcy bez czytelnika, tworzącym w obcym kraju, wśród nieswojego społeczeństwa. Pisał otwarcie: »Jeśli sam akt twórczy całkowicie się nie spełnia i nie jest sam w sobie najlepszą nagrodą, wtedy gra nie warta świeczki«. Kiedy wiele lat temu wspomniałem mu, że napiszę o jego wierszach, nie zachęcał mnie, radził poczekać do ukazania się tomu, tłumacząc, że kilkanaście wierszy luźnych w antologii czy czasopismach może dać fałszywy obraz całokształtu i że widział te próby bardziej jako strojenie instrumentu niż prawdziwą twórczość. Posunął się nawet do stwierdzenia, że na tym może się u niego skończyć. »Nie łudzę się wcale, że całe moje życie może składać się z pobrzękiwań lirą, a pieśń pełna nigdy nie nastąpi«” – prof. Florian Śmieja

Źródło: raciborz.com.pl

Humanistą jestem
Humanistą jestem
więc nie wierzę w cuda
słowo zawsze będzie tylko słowem
ciałem tylko ciało

Wszystko uczłowieczam
we własną świat ubieram skórę
tak że czego byś nie dotknął
pędzlem dłutem piórem
mnie będzie łechtało

A czego nie rozumiem
lub dotknąć nie mogę
jak Lineusz mikroby
umieszczana w klasie chaos

Humanistą jestem
więc nie wierzę w cuda
wszystko wszystko na tym świecie
człowiek umie stworzyć

Bo jeśli umiał stworzyć tyle piekieł
jakieś niebo w końcu mu się uda

Uroki wagarów
Ciągle mnie odsyłają do jakichś tam szkół
i przytułków swoich
żeby zaraz porozstawiać po kątach
za brak tożsamości

Już na oślej ławce
w szkole im. św. Mirona za to siedziałem

Aż zaróżowił się któremuś w głowie
Różewicz

lecz gdy pokazałem im język

poprawili: lingwista

Najchętniej to wypiąłbym się na nich
ale się boję

zaraz przylepią temu jakąś etykietkę
powiedzmy: poezja konkretna

albo nawet
awangardą zerżną ariergardę

Kulturkampf
Od chłopięctwa niemal
mieszka za granicą
w ojczyźnie Szekspira
i pisze po polsku –
co się za tym kryje?

To może:

Trzydzieści lat temu
ktoś go w twarz uderzył
za kilka słów polskich
a on mu nie oddał

I wcale nie dlatego
że przed tamtym stchórzył

a tylko bo tamten
co miał twarz jak gówno

Goethem ją zasłonił!

Negatyw
Nie nie nie nie wrócę
nigdy tam nie wrócę

Matka mi zabrania
wciąż cerując pod kaflowym piecem
rano rozdzierane cisze

Zabraniają brzozy
których w Brzeziu już nie ma
i ryby w Odrze wytrute

a świecące cekinami łusk
w moim nie nie nie

Umarłych wyprowadzę z cieni
wywołam raj stracony
z tego negatywu

po pewnym czasie
przy pewnym świetle
za pewną cenę

Może kiedyś w ten sposób
jak nigdy tam wrócę

Twój uśmiech
Ponieważ uśmiechnęłaś się do mnie
jak nigdy życie

ponieważ uśmiechnęłaś się
jakby za życie

za wszystkich ludzi
do mnie uśmiechniętych
narzędziowo tylko

jak piły w lesie

zapisałem sobie twój uśmiechniętych
obiecałem że kiedyś na czysto przepiszę
opiszę całą
opiszę najpierw twoje dobre oczy

Okazuje się że nie umiem
spokoju ich znaleźć nie umiem

próbuję pisać
wprost twoimi oczami

za słownik piórem sięgnąć
we własne ich spojrzenie

i rozlewam głupio –

Tak mnie twój uśmiech zupełnie rozkleił
że już nie wiem gdzie
w wierszu miłosnym porzuca się pióro
i pisze

promykiem nadziei

Ja liryczne
Gdy napisze słowo słońce
pióro mu wysycha

gdy napisze słowo mróz
zamarza atrament

Już nie grzeją go ni ziębią
nasze cztery pory roku

Własną ma temperaturę
w której co dzień mu dojrzewa
data w kalendarzu

Zaś o ludziach
których O jak zna!
Cóż mógłby napisać?

Nic naprawdę
mając ludzi za nic

Pisze tylko by wypisać
czyste ja liryczne
tu mu zawsze się przelewa

z jednej foremki
do drugiej

Pełne zrozumienie
Przypadkiem słysząc że pisuję wiersze
chętnie by się prysnęli
bo nuż się zacznie jakiś striptease uczuć
jakieś coś niemęskie

Az im ktoś powie że umiem zabijać
uczyłem innych i broń produkuję

Ach jaka ulga leje się z ich oczu
jakie zrozumienie!

Że jakiej bzdury być potem nie palnął
wyborowego strzelca w niej wyczuć potrafią
i w pudle futerko

Wszystko im jasne
już się mnie nie boją

a sądząc z uczuć podziwu którymi mój fach
ich najwyraźniej napawa
Boga się też nie boją

Lektura
Po powiekach poznaję
że śnią ci się ptaki

Z rozchylonych pod włosami ust
wiem że połów pereł

Jak daleko jesteśmy od siebie
i jak blisko!

Po drabinach naszych oddechów
zeszli aniołowie

i płatkami posypał się kwiat
co ma w gwiazdach głowę

Śpij jeszcze
nie odwracaj dłoni
pełnej run wróżebnych

Czytam z niej
jednym okiem
zachodzącym za wzgórza

Gracje
W ciernistym cieniu bezlistnej akacji
wśród suchych strączków i odcisków racic
przy studni z odwróconym dnem
umarłe leżą Gracje

Młodość pierwsza wyzionęła ducha
bo takie jej prawo

Po niej zgasła Jasność
bo przeminęli ludzie Oświecenia
i nikt jej nie podniósł

Radość żyła najdłużej
potrafiąc cieszyć się z najmniejszych rzeczy
nawet z kopulacji much
i wycisnąć z dna wyschłego
jeszcze parę kropel

szczęścia obłąkanych

Kolana
Drukować nie ma gdzie
chyba do Polski wrócić i paść na kolana
potem powrócić
i trwać na kolanach
bo widzą nawet z takiej odległości

Dobre to dla tych co z natury muszą
modlić się do kogoś
nawet bałwana

I takich co nad szaradami
z ogólników ślęczą

Idiotyzm dla tych których sam horyzont
zmusza do podróży

Im kolana potrzebne są do pisania

siedząc
nie klęcząc

Katalog
Dla Artura Pohla
Eos różanopalca nie słyszeli nigdy
trudno więc mówić że się to doprasza
aż heksametru
a jednak jednak: epos prawdziwy

Między Scyllą chłodu
a Charybdą głodu
jak wiernie wracają!

Z podziemnych piekieł walących się ścian
od rzek z żelaza i ognia rwących
miażdżących młotów zgrzytania zębatek
w wiecznym wyciu syren
ścięgnami przywiązani do swych kręgosłupów
usz zatyczką dzieci
w rękach dzieci wosk
oddalnie sterowani przez żony

Ręce im przyrosną do czoła
zanim kto wypatrzy
przystań ich wdzięczności

A potem spokój
krótkie królowanie
na wyspach szarej szczęśliwości.

Bez żadnych widoków
większych od kiedyś ostrożnie wklejanych
w albumy zagranicznych znaczków
cały szum życia nagle sprowadzony
do okazyjnej półszklaneczki piwa
i piany potem ręką z ust ścieranej
a tamte walki z życiem o prym
do wojen z chwastem na podmiejskiej działce
parodii Elizejskich pól
do przywoływań jakichś zdrad tajemnych
kiedyś okropnych dzisiaj dziwnie pięknych
do ławki w cieniu z prospektem na drzemkę
i dreszcze ocknień których puentą żal
żyć innych dawno zagubionych
przy odkładaniu w byty zapasowe
pełnych fermentu śpiewań rejsów słońc
co gorzką wodę przemienia ją w wino
i rzeczy prostych które dłoń mistrzowska
kończąc kłaść umie między nieskończone
dróg które same niosą do przeznaczeń
i pomagają dźwigać co najcięższe
i ludzi bez luk w jasnych życiorysach
bez fałd sztuczności klękań koturnowych
ach! Jakich żyć jakich nadziei

jaki katalog okrętów
które nie popłyną!

Lew
Hance Świderskiej
Zwierzęta wiedzą że lew jest w pobliżu
lecz dalej się pasą

Lew się nie kryje – zwierzęta oswaja
wybiera wzgórze widocznie nad trawą
i tam stoi: dobry pasterz trzód
wróg higieny pogromca lamparta

Zwierzęta wiedzą że lew jest w pobliżu
lecz dalej się pasą

Lecz się też pasie – słoneczka powącha
i poskubie trawki jarosz przekonany
drżą trawki śmieje się hiena
lew odmruczy gniewnie
nie lubi tych prostackich naśmiewań się z zwierząt
ma inne poczucie humoru

Zwierzęta wiedzą że lew jest w pobliżu
lecz dalej się pasą

Tylko –
nagle nie wiedzą czy to dobrze że lew
też trawą się żywi

i skąd i odkąd i jak to jest że i po co to on
tak w środku stada chciwie się pasie
do gardła im skacze po trawę
z brzucha ją wyżera!

Odzież
Paczki z żywnością wywołały radość
z lekarstwami ulgę
o listów więcej proszą listów jaknajwięcej
lecz co im z papieru?
Paczki z odzieżą ważniejsze
te im się wysyła

A tu coś nie leży
coś nie grzeje coś uwiera
coś się im skurczyło
coś się pruje
coś rozdziera
coś się… czytam z śladów łez

Cenzor skreślił najważniejsze zdania
w innych zrobił dziury

Czytam – wiem
i czytam – nie wiem
nie wiem

Nie wiem gdzie ja znajdę odzież
na odartych ze skóry

Niespodziewane żywoty
„Gdzie
kosujka płonęła płomieniem płonących płoń
O! Gdzie?”
Gdzie?

Za złotymi zębami beztroskiej zabawy
za brylantami
za perspektywami z perłowych powrozów
za zgubionym zaklęciem do skarbca błyskotliwych bzdur
za ciemności z palca wystrzałem
za cenzurą pałki
za bata błyskawicą
za barakiem z bańkami Cyklonu B
za zagasłym niedopałkiem ostatniej ze złud
za gwiazdą w gnój strąconą

żelaznym skrzydłem seryjnie zgarnięta
w gorejący sposób
kosujka płonęła płomieniem płonących płoń
Jak feniks
czy fantasmagoria?

Pióro
Różdżką czarodziejską
myślałem w młodości
że możesz mi być

I byłoś – raz
dwa razy?

I raz piorunochronem
w takiej życia burzy
że tylko ziemią oddychać już chciałem

A teraz laską jesteś
którą się podpieram
białą ślepca laską

co mi skanduje o brzeg trotuaru
suchą swoją pieśń
o dobrej drodze przez zaćmione miasto
żeby wrzucić list
który od dzieciństwa piszę

sam nie wiem do kogo

Musimy się spotkać
Tak – musimy się spotkać
piszę jeszcze?żyję?
Świetnie świetnie musimy się spotkać
koniecznie musimy

Ale czy można dyskretnie
z jego miasta strony?

On wyznaczy porę
on zna jeden taki lokal
on zna jedne takie drzwi
którymi się wchodzi
w coś innego przemieniony

Musimy się spotkać
tak – porozmawiamy
o poezji o kolegach jak za dawnych czasów
ale o tym „co tylko rozdrażnia”
to wolałbym nie…
on ma dużo do stracenia
(willę auto zagranicę)
jak coś powie szczerze
a ja stracę co?
Nic – na pewno nic z tych ośmiu dziennie
w obcym kraju aż do śmierci
godzin zmywania talerzy

Taak!musimy się spotkać

Niemal uległ tej pokusie
ale nie przybędzie

bo zna zakres moich możliwości
z dawnych czasów wie
iż nie umiem tego sprawić
żeby się mógł spotkać ze mną

lecz z sobą nie musieć

Wielkie rzeczy
Wielkie rzeczy dzieją się na świecie
a ja tu wojuję z wiewiórką
i zgłębiam jej repertuar chwytów
których milion ma

Na wojnę się zbiera o naftę
krwią ocieka Ściana Płaczu
a z Mariackiej trębacz wzywa
do obrony przed najazdem Żydów

Wielkie rzeczy dzieją się na świecie
a mnie śni się ząb wiewiórki
co przed świtem drut przegryza
i głodują znów sikorki

Ząb wiewiórki niszczycielski
co rozgryza koszyczki druciane
zakopuje zapomina
w ziemi orzech i sikorkę

Wielkie rzeczy dzieją się na świecie
będzie Boże Narodzenie
(Boże! Jakże dawaliśmy radę
przez tyle wieków bez Ciebie?,

Śnieg w powietrzu mróz za czołem
krystalizujący strategie
będą strzelać – już plutony
są w koszyczkach z kolczastego drutu

Wszystkie pochowa wiewiórka
co przegryza mi ciągłość spokoju
i odwiedza mnie pod kołdrą
obracając łapkami orzeszek

ogromny jak świat

Post Mortem
Z gwiazdą Dawida zeszli pod naszą ziemię,
zatruli powietrze dwutlenkiem śmiertelnych Psalmów
musimy się dusić, my, mordu świadkowie,
za drugą rączkę z katem iść pochyleni w dziejach.

Nie pomoże alkohol. Na powierzchnię wypływa
oleistą purpurą nasza hipokryzja.
Nie pomogą pomniki i fakt żeśmy bezbronni
byli jak oni. Nie wszystkich smucił miecz
rozcinający węzeł Gordyjski dla nas,
rozcinający dwa życia narodu.
Nie pomoże alkohol, Lete tchórzów i głupców.

Morderca może w białych rękawiczkach
podawać rękę tym co ocaleli.
Może powiedzieć, patrz moja prawica
czysta jest, nie wiedziała
co druga ręka czyni.

A zamyślony hura-chrześcijanin,
strząsając popiół cygara w Atlantyk,
rzec może, owszem, napis był i ręka,
ale nie miałem z sobą okularów.

Ale my w spisku byliśmy najstarsi,
nawet milczeniem nie zobowiązani,
jedliśmy chleb wspólny, z tej samej skały
pili, ich ręce dotykały nas,
bezkrwiste ręce biblijnych krawców –

……………………………………….

Te same ręce wiatrem za szybą
szarpią czerwony wstyd wieńca
szarpią pamięć

Drzewo sprzeczki
Nagle między nami
z niczego
cisza ciężka i pełna obrazy
w pośrodku: kaktus

Ile zupy
w tych gwoździach

Ile w tej zupie
oczu

w oczach
żalu

Gdyby choć dąb
z wroną w ambonach jego
z bankierską trumną

Albo jabłoń dzika
z płonką gnothi seauton
o smaku noża

Lub byle świerk
ze sztuczną zimą waty
z szyszką serca w środku
wyschniętą

Lecz w tej parodii drzewa
gdzie sęk?

Nawet aby spocząć
w cieniu jego trzeba
fakirem być

Moje, święcone
Florianowi Śmieji
Średnie jajo
ledwo wyjęte spod czarnego ogona
z nieujawnionym jeszcze żółtkiem słońca:
zaskorupienie w śnie

Oto do czego oblizuję się
oblizuję się
(choć Mercator pokazuje dobitnie
że dla wszystkich nie starczy)
wołam litwo ojczyzno

O jaje
pomalowane na pstrą kraszankę
wódką święcone
co w twoim wnętrzu
na jaki śpiew zanosi się
jaki pazur/

Już cię mieniono jajem Paraklety
świata sumieniem
już ostrzegano: papuże jajo
wieczna w nim dla nas huśtawka

a wciąż jesteś
jakim cię znalazł w boru Swarożyc
z gniazda niepwenego
nijak na sztorc cię postawić

A stłuc?
…zbliża się czas tłuczenia
w nowym naczyniu

Stara patelnia tymczasem wisi na haku
we wiarygodnej wieży
na czym hak wisi nikt nie wie
kto go nie połknął

Nie tkwi on w oku bliźniego
ani w belce w oku bliźniego
ani jego żony
oku
które widziało cud
i wypadło
i stłukło się
na wieki wieków amen

Lecz wyżej
gdzie dmucha
w dudy doskonałości
Duch
albo gdzie orzeł pokonany przez reszkę
albo też zwykle od ucha do ucha
poderżnięte gardło
śpiewa
i aniołowie się wędzą
w dymie wiejskich kadzideł

Czy czujecie już uchwyt patelni w ręku
czy wiecie co się smaży
o jakim jajku
bajka?

Białko zalewa się białkami oczu
w magmę sentymentalną
która
po dalszym podgrzewaniu okazuje się
nie będzie bazaltem
ani budowlą ani rzeźbą białą
ani niczym w co skraplają się sny
bo oto nam ręce parzy
prawosłowiański łój
z jego prazapachem łojowej czaszce
z jego niestrawnością
preorganiczną
z jego zwojami tłustych zawiłości
o życiu
o śmierci
o destylacjach z niezapominajek
o zbawieniu w bursztynie

Orient
zdezorientowany
trochę turban
trochę turkot
piątego koła wozu Europy
………………………………
Nabijmy sobie tym fajkę i spalmy
………………………………
Piersi mam pełne skorup

Węgorz
Nieraz go miałem
widziałem pod wodą
w cieniu cienia cień z wędki wysnuty
w sennych wodorostach
wyobraźni chłopca złote jego oczy
zapalały się
gasły

Wreszcie dopadłem gada
gdy po rosie sunął nad rzeką do grochu
zarzuciłem nań worek

Wił się podemną prężył
wściekle gryzł
kamień rękę znalazł
i zmiażdżył mu głowę

Rozluźniło się wysokie napięcie
woltaż jego mięśni
wsiąkał w ziemię drgawkami
wnet zawisł mi w ręku
jak zbłocony kabel – żarówki ócz zgasłe

Było w morzu ciemniej czy jaśniej?
Albo w moim życiu?

Zapalało się we mnie tam nad rzeką coś
co trudno nazwać światłem

Lustro
To było dziwne lustro
i bardzo głębokie
i mieszkała w nim Pani
podobna do mamy

Siedziały z sobą często
z rozczesanym wzrokiem
i o czymś bardzo ważnym
namiętnie milczały

I ja tam raz spojrzałem
stojąc na szufladzie
w środku był inny chłopak
pewno syn tej Pani
i język mi pokazał
i ja mu też

Nigdy przedtem nikomu
tego nie zrobiłem
to ten inny chłopak
on złego mnie uczył

Ale to było dawno
bardzo dawno temu
i już nie pamiętam
kiedy się rozbiło

Ciekawe czy on żyje
czy urósł i czy wie
jak ja się strasznie bałem
że tak zostaniemy

z wywieszonym językiem
długim nieskończenie

i że się zamknie za nami
dębowa szuflada
że śmiać się po nas będą
cyniczne grzebienie

Droga
Gdy człowiek zgubi siebie
zaczyna szukać drogi okrężnej do Indii
albo na księżyc
lub do socjalizmu
i ścina drzewa głowy wszędzie leje beton
brukuje stawia znaki i latarnie

Ale z lasami znikła święte Jeruzalem
miasto Przymierza
wydrenowano tęczę
wraz z wodą moczarów

Boją się nas zwierzęta
i kwiaty nie chcą już z nami rozmawiać
ani Bóg-
otwieramy usta
sypią się kamienie

Cóż zrobi z tym człowiek?

Stawia sobie dom
wieżę bełkotu więzienie nagrobek
i zimny z czoła ocierając pot
na klęczkach w polu plecami do słońca
brukuje brukuje
swą drogę z nikąd do nikąd

Życie
Razem bawili się pod stołem
stawali na nogi
z biegiem czasu biegli beztroscy jak dzieci
którym w zegarze najważniejsza kukułka
blaszany kogut na wieży dyrygujący wiatrami
najwyższym dostojnikiem Kościoła

To samo słowo wschodziło im rano
w gałęziach gruszy w promieniach poezji
to samo serce zachodziło za las
oczy za mgłę ręce w włosach matki

Wracali z wypraw w góry
nieziemsko skupieni
niosąc lipcową noc na plecach jak skrzydła ogromne
w tym samym zimowym księżycu maczali swe pióra
by opisać śmierć

I tu rozdzieliło ich życie

oni widzą wciąż
na wzgórzu szkielet z czerwonym jabłuszkiem
w chłodnych tiulach mgły

on: rozżarzoną równinę
na której drżącą ręką stawia
krzyżyk za krzyżykiem

jak analfabeta
podpisujący niezrozumiały dokument

Iskra
W popiele
którym sobie posypałem głowę
była iskra

w worku
którym zasłoniłem twarz
było ziarnko

pod ziemią
w której skryć się chciałem
szperał złoty korzeń

już się nie boję
sam na sam zostać z prawem grawitacji
z jedwabnym krawatem

już nie woła dno

W popiele
którym sobie posypałem głowę
była iskra

Miłość
Nad nami mrok
odległe światła wiecznych zaniemówień
wewnątrz: mróz i mgła
podskórne horyzonty przeczucia
kruche gałązki gestów
zbłąkane ptaki słów

Między nami przepaść
umownie nazwana miłością
dwie głuche ściany
z gruzu serca porośnięte mchem
staramy się nie krzyczeć
drzwi zamykać cicho
nie wywołać lawiny

Bo na dnie
bawią się nasze dzieci
łaszą się do kwiatów mruczą do kamieni
stają na tylnych łapkach
i w tą czy tamtą stronę próbują się wdrapać
aby spojrzeć nam w oczy

Widzimy siebie
poprzez lata świetlne
spuszczone powieki
pocałunkami dzieciom zaklejamy usta
mówimy:
miłość jest ślepa

Duchy
Kto pisakiem rzuca
w okno przy którym chciałem tworzyć
nowy piękny świat
w domu który miałem zbudować
w miejscu które mówi
gdzie i kim jestem

nad morzem
które zacisnęło się
w bezsilny przypływ-odpływ
pięści?